sep 23, 2013

| 0 comments

Het laatste nieuws

31 augustus was het groot feest. Sitio Shalom vierde haar 21e verjaardag! De kids hebben genoten! En wij ook… er was van alles te beleven, voetbaltoernooi, theater, bands, percussie optreden, demonstratie van het werk, uitzending van de televisie en natuurlijk diverse lekkernijen en een taart. Geweldig om te zien, hoe de kids hun uiterste best doen, met hun optredens! Het zag er allemaal geweldig uit en iedereen genoot!

Ik kwam erachter dat mijn internationaal rijbewijs volgende week verloopt. Dus ik naar de autoriteiten in Juiz de Fora (een stad, op een uur rijden afstand) om te kijken wat ik moest regelen: ´ Ach mevrouw, dat regelen we hier niet meer, daarvoor moet je naar Belo Horizonte.´ Karake, Belo Horizonte is maar 6 ½ reizen hier. vandaan! Nou ik denk dat ik mijn auto maar laat staan, tot ik in december weer een nieuwe kan kopen in Nederland. Shit! Ik ben nog nooit aangehouden in deze 3 jaar, maar je zult altijd zien, dat het dan nu juist gebeurt. Wel waardeloos! Vorige week zijn er twee nieuwe kinderen gekomen. Ook wachten we nog op een noodplaatsing van 5 kids (waaronder 3 babys). De ´noodplaatsing´ werd 2 weken geleden aangevraagd. Datis zo waardeloos. Deze kids zijn in nood en nog duurt het 14 dagen voor ze bij ons komen, op een veilige plek. Ik hoop dat ze vandaag komen.

Een paar enthousiaste tieners zijn een moestuin begonnen. Na enige aansporing, zijn ze gestart. Leuk om te zien hoe ze vol overgave aan het werk zijn. Van de week konden ze hun eerste oorgst verkopen, de opbrengst: R$ 40,00. Natuurlijk waren ze erg trots en zijn ze weer gemotiveerd om nieuwe stekkies te planten.

Helaas is er ook slecht nieuws te melden. Na ruim 2 jaar vechten en strijden om het crackhuis in Rio de Janeiro te openen, hebben we definitief een ´Nee´gekregen van de gemeente. Het huis was klaar, het team stond startklaar, maar de gemeente geeft geen toestemming. En aangezien zij de belanrijkste financiele partner is, is er ook geen vertrouwen in de toekomst. Helaas is dus besloten om het huis definitief te sluiten (nog voor het echt geopend was). We balen er erg van! Vooral voor de kids, die aan crack op straat dood liggen te gaan!

 

 

Read More
aug 28, 2013

| 1 comment

Up-date!!

 De Sítio was vorige week in rep em roer: de televisie komt om te filmen. We wisten al dat ze op het feest van de Sitio zouden komen, maar nu dus extra opnames. We hadden nog 3 dagen, dus iedereen heeft hard geholpen om alles er zo mooi mogelijk uit te laten zien. De presentratrice van het programma had het behoorlijk hoog in haar bol, maar verder was het erg leuk. Alle kids enthousiast natuurlijk.

Er is een exposiçao geweest in Pequeri, een soort paardenfeest compleet met rodeo. Erg gaaf, die conwboys op die wilde paarden en stieren, maar of het echt zo  diervriendelijk is, daar twijfel ik aan. Eén avond ben ik met de tieners van de Sítio geweest, geweldig om te zien hoe zij genieten. Elke avond zijn we wel even geweest, nou ja even, het gaat door tot de kleine uurtjes. Het was wel erg leuk. Ik heb me wel verbaasd over wat er allemaal gebeurt: kinderen van 13 jaar, stomdronken op straat, terwijl ik met 2 broeken en 2 truien en mijn winterjas rondliep, komen er vrouwen voorbij, met zulke korte jurkjes aan, dat ze onherroepelijk een blaasontsteking opgelopen hebben. Toen we een coca (zo noemt men hier coca cola) vroegen bij een barretje, vroeg hij: ´Coca cola?´ Ja, natuurlijk, ik vraag toch coca, antwoord die man: ´Ja,  maar deze dagen wil iedereen juist graag coca-ine!´ Sjonge, dan denk je dat je in een beschermd klein dorpje bent, maar hier is ook alles te vinden en te krijgen.

Het onderwijs hier in Pequeri is erg slecht geregeld. Slecht, of misschien beter gezegd arm/ ouderwets. Zo hebben ze bijvoorbeeld geen werkboeken, maar moeten ze alles kopieren wat de juf opschrijft, om later de oefeningen te maken. Als ze veel geluk hebben krijgen ze soms een kopietje mee met de opdrachten. Moet je voorstellen dat je dus engels, geschiedenis of wat voor vak dan hebt. Dan ben je het meest van de tijd bezig de opdrachten te kopieren. Stel je voor dat je niet snel kunt schrijven, dilectisch bent o.i.d., dan is er dus direct grote uitval. En jochie heeft veel moeite met leren. Hij liet zijn raport zien: 9 onvoldoendes van de 10. En dan niet een 5, maar echt  1,2,3! Terwijl hij al is blijven zitten. Het is hier aardig te doen als je normaal kunt meekomen, maar totaal geen specialisatie als dat nodig is. Alles wat gehandicapt is, afwijkt, etc, zit op de zelfde school. Heel bizar, op dit gebied kan men nog veel leren hier in Pequeri. Pedagogisch en didactisch zijn ze niet erg sterk ingesteld. We zien dit ook veel bij onze kids van de Sítio. Veel hebben problemen op school, maar dit heeft niet alleen met hun verleden/ gedrag/ ontwikkeling te maken, maar ook met het hele leersysteem. Zou je ze effe in NL in een klas zetten, zou er wel iets anders uitkomen. Triest!

De vier nieuwe kinderen die hier pas zijn gekomen, lijken goed te wennen. Het zijn echt schatten van kinderen, die honderd uitkletsen. Pas liep ik langs, komt er een op me af rennen: ´Ik wil een knuffel!!´ Ook vroeg er pas eentje aan mij; wil jij mij meenemen, dan kan ik bij jou wonen! Ach…

Een tiener van 18 is pas weggegaan. Hij had niets geregeld om heen te gaan en hier kon hij niet blijven. Er is een regel dat wanneer je in het begeleid wonen project wil komen, dat je werk moet hebben, om jezelf te onderhouden. Ze kunnen dan hier gratis wonen en zo een buffertje opbouwen, voor als ze een eigen huisje hebben. Na diverse gesprekken em intensieve begeleiding had deze tiener dus nog steeds geen werk en geen interesse om werk te zoeken… En dan is het heel hard, maar op de dag na zijn
verjaardag moest hij vertrekken. Hij wilde niet echt weg, dus ik heb ´m letterlijk bij de bus moeten neerzetten. Met dikke tranen in zijn ogen, stapte hij uit… waar moest hij heen?? Het contact met zijn moeder heeft hij zelf een  jaar geleden robuust verbroken. Bij een tante kon hij niet terecht, bij vrienden ook niet. Het leek een hopeloze situatie, tot we hoorden dat zijn moeder op de hoogte was van zijn vertrek en hem heeft uitgenodigd om bij haar te komen wonen. En daar is hij dus heengegaan. De laatste berichten zijn dat het goed gaat en dat hij zelfs op zoek is naar werk!!!

De financiele situatie hier is nog steeds slecht. Vorige week moest ik mij weer diep schamen toen ik alle boodschappen langs de kassa had gehaald en toen alles weer terug moest doen, omdat alles geblokkeerd was voor de Sitio, omdat we niet hadden betaald. Ik schaam mij dan zeer diep. Tuurlijk is het niet mijn schuld, maar ik word er wel op aangekeken als gezicht van de Sítio. Ik was zó verdrietig! Waarom gaat het allemaal zo moelijk Iedereen wil dat de Sitio verbeterd, dat het achterstallig onderhoud wordt gedaan, dat de kids beter en gezonder te eten krijgen, dat we af en toe eens nieuwe schoenen kunnen kopen, als dat nodig is, maar zonder geld is dat best moeilijk  en dat is soms gewoon behoorlijk balen! We hopen nog steeds op betere tijden em steeds lijkt het wel dat het gaat verbeteren…

Gelukkig gaat het met de kinderen goed! Naast de gewone dagelijkse dingen, zijn er gelukkig een hoop positieve dingen. Zo ben ik pas met hen op stap geweest s´avonds naar een feestje in het dorp en het is geweldig om te zien hoe ze genieten! Het is echt een heerlijk stel. Er zijn 3/ 4 tieners die een moestuin zijn begonnen. Geweldig om te zien hoe entousiast ze hierin werken en hoe alles groeit. Ook de muzieklessen zijn supermooi om te zien, vooral de trommellessen, met meer dan 25 personen zijn indrukwekkend. Wat een herrie!! En wat een ritme hebben deze kids. Indrukwekkend!

Deze twee weken staan in het teken van de voorbereidingen op 31 augustus, want dan is het feest op de Sitio. 21 jaar bestaat de Sitio dan en ook is het de dag van Criança Esperança! Leuk natuurlijk, we kijken er erg  naar uit!!

 

Read More
aug 5, 2013

| 0 comments

Nieuwsbrief 14 – Augustus 2013

Eindelijk was het dan zo ver. Na 2 maanden heel hard oefenen, was de grote dag van de uitvoering. Twee maanden geleden hadden ze nog nooit een instrument aangeraakt en nu waren ze er helemaal klaar voor…

In deze nieuwsbrief leest u over de kinderen van de Sítio, hoe hun leven kan verlopen en hoe dit kan resulteren in zelfstandigheid! Daarnaast kunt u nog wat persoonlijk nieuws van Jacoline lezen.

Download Nieuwsbrief 14 – Augustus 2013 (PDF)

Read More
jun 18, 2013

| 0 comments

JUNI

Vorige week kreeg ik hooggeeerd bezoek: 2 mannen van Policia Federal; de vreemdelingenpolitie. Ze kwamen op mijn werk en een gesprek  met mij en Silvinho, bij jou thuis. ´Ok!´ Ik vroeg nog met een gekke bek of ze het aantal tandenborstels in huis gaan tellen om te kijken of we echt wel samenwonen… en inderdaad eigenlijk was dit bezoek wel als zo´n controle bedoeld. Dus ik met hen mee in de auto, Silvinho opgehaald en een gesprek gehad bij ons thuis. Het was opzich nog wel een soort gezellig en het was niet nodig om de tandenborstels te tellen, want ze zagen zo al dat we echt wel samenleven. Maar die vreemdelingenpolitie weten echt veel van mij hoor, verbazingwekkend. Ik had nog geluk: 4 dagen terug had ik een verhuisbericht doorgegeven en daar werd ik nu op aangesproken. ´Ja, je bent verhuisd, waarom weten wij daar niets van?´ En ik natuurlijk met een heel onschuldige kop: Dat weet ik ook niet, ik heb het doorgegeven hoor, kijk maar, hier is het officiele formulier.´ Hihi,  had ik effe geluk. Uiteindelijk zijn we goedgekeurd en nu wordt officieel mijn proces voor mijn visum in gang gezet…

De jongen, Alex, 12 jaar, die flink in crisis was, is eigenlijk nog verslechterd. Hij ging niet meer naar school, en was voorlopig geschorst. Pas was hij weer weggelopen en wilde onder geen beding terug komen. Luisterde niet naar de leiding, Niet naar de mensen van de kinderbescherming em niet naar de politie. Uiteindelijk heeft de politie hem moeten oppakken en is hij geboeid afgevoerd. Hij zegt dat hij weg wil van de Sítio en hij denkt dat wij hem hier vasthouden. Maar goed dat ligt allemaal in de handen van de rechter. En (zoals zoveel dingen hier in Brazilie) dat duurt allemaal lang…. Pas had Alex een andere jongen flink geslagen en een lerares van de Sítio tegen de muur gezet. Gelukkig waren er andere bij en heeft ze geen klappen opgelopen. De situatie was erg zorgelijk…. De familiesituatie is ook moeilijk. Alex heeft 4 maanden terug een bezoek gebracht bij zijn moeder. Dit bezoek was goed, maar daarna heeft zijn moeder niets meer laten horen, zelfs niet gebeld op zijn verjaardag en is ze eigenlijk uit het zicht verdwenen. Zijn vader echter is ook ongeveer 4 maanden geleden weer in beeld gekomen en om de 14 dagen gaat Alex bij hem een weekend doorbrengen. Allebei de ouders zijn nu in conflict om de voogdij. Nu heeft de rechter besloten dat hij naar zijn moeder gaat. Dit is allemaal buiten ons om gebeurt, zonder advies te vragen, zonder ons te roepen voor de rechtzaak en zonder dat Alex vader het wist. Van de week werd Alex opgehaald en is hij naar zijn moeder gebracht. Natuurlijk was hij blij!! Maar wij zijn bezorgd. Een moeder die géén enkele interesse toont, hem 2 jaar niet heeft opgezocht, nooit belt, hoogzwanger is van een andere vader en die Alex in het verleden erg slecht behandeld heeft, gaat nu zomaar weer voor hem zorgen… We bidden dat het goed zal gaan. En ondertussen ben ik nog eens zeer teleurgesteld in het hele sociale systeem hier. Hoe kan een rechter nou alles bepalen, zonder de betrokken partijen te horen, wat een shit-systeem is het hier toch: waardeloos.

Ander waardeloos punt is dat er een noodplaatsing aankomt. 4 kids die thuis mishandeld em misbruikt worden (de jongste is 1 1/2 jaar) Verschrikkelijk, want we wachten al 3 weken op deze noodplaatsing. Wij wachten, terwijl deze kids lijden….

Ondertussen zijn de gemeentes deze maand begonnen met betalen: Joepie!! Eindelijk aan mijn schulden kunnen werken en een hoop schulden weggewerkt. Nou ja, niet MIJN schulden maar van de Sítio natuurlijk. Maar het is wel een lekker gevoel dat ik niet overal wordt aangekeken omdat we nog een rekening open hebben staan! Ondertussen moet ik voor elke gemeente én voor Criança Esperança een aparte kas maken. Dus ik maak nu ongeveer 8 kassen op. Daarbij komt dat ze het liefst willen dat ik met cheques betaal, dus loop ik met 8 verschillende chequeboekjes. Ik heb het aardig georganiseerd en als mijn slordige aard, niet te veel de kop op steekt, moet het allemaal wel gaan lukken.

Afgelopen week zijn mijn ouders aangekomen. Ze verblijven gezellig bij ons thuis. Het is echt supergezellig en ook wel druk, vooral op het werk. Ik zou minder uren gaan werken, maar het werk blijft natuurlijk liggen, dus voor mijn gevoel moet ik veeeel harder werken in minder uren. Het lukt dan ook niet altijd om eerder weg te gaan, maar we blijven het proberen…

Verder is het gewoon erg genieten met elkaar. Tussen de middag thuis eten, met moeders andijviestampot, da´s toch geweldig. S´Avonds gezellig kaarten en uren zitten kletsen. Heerlijk!!!Een dagje stadten met mijn moeder, terwijl mijn pa met Silvinho gaat vissen. We vermaken ons prima.  Eind juni vertrekken ze weer. Maar tot die tijd geniet ik (wij) elke minuut van hun aanwezigheid.

 

Read More
mei 23, 2013

| 0 comments

Eindelijk is het zover…

Vorige week woensdag was de grote dag, dat ons ´Universo Literário´ van het project Criança Esperança, officieel geopend werd.

Het is flink stres in de tent (geweest). Er moest nog een hele hoop geschilderd en geklust worden voor de opening. De planning bleek aardig te kloppen, tot de klusjesman ziek werd en zeker 3 dagen thuis moest blijven…

Read More
apr 8, 2013

| 0 comments

Het laatste nieuws

Het is alweer even geleden dat ik weer een bericht over het werk hier heb geplaatst, maar hier weer de laatste up-date.

Via het project Criança Esperança krijgen we geld voor de Sítio. Van dit geld mogen we bepaalde nieuwe dingen kopen. Zo heb ik nu een computer en hoef ik niet meer elke keer mijn eigen laptop mee naar het werk te slepen em kan ik ´m gewoon thuis gebruiken. Doordat dit geld van Criança Esperançca er is, wordt de financiele situatie iets gunstiger voor ons, we zijn er nog lang niet…

Read More
mrt 14, 2013

| 0 comments

Nieuwsbrief 13 – Maart 2013

Weigeren of opnemen?!? Soms komen we voor grote dillema’s te staan…

Leest u over de moeilijke situaties waar het team van Sítio Shalom voor komt te staan… Gelukkig zijn er ook mooie berichten te melden!

Download Nieuwsbrief 13 – Maart 2013 (PDF)

Read More
Pagina 8 van 18« First...678910...Last »