May 18, 2012
Noodplaatsing…
Er zijn weer nieuwe kinderen op de Sítio, een noodplaatsing! Op een vrijdagmorgen werden we al vroeg gebeld door de ‘kinderbescherming’. Ze hadden een noodplaatsing voor ons. 7 kinderen uit een gezin van 9 kinderen en een moeder van 25 jaar. Snel zijn alle begeleiding bij elkaar geroepen om te kijken waar de kinderen geplaatst konden worden. O.a. een baby van 5 maanden en een van 1,5 jaar. De leiding pakte het goed op, hoewel zij het al erg druk hebben met 8 kids in huis. Nog 2 erbij… Maar ja, nood is nood. De assistente sociaal is snel naar de stad gegaan om inkopen te doen: Want voor die kleintjes zijn weer andere dingen nodig, zoals luiers, etc. Ook geregeld dat er extra bedden en spullen in de huizen kwamen. En toen was het wachten tot het moment van aankomst. Maar vrijdag kwamen ze niet, en ook maandag niet en dinsdag. Terwijl alles hier gereed was voor de kinderen, liet de plaatsing op zich wachten. Uiteindelijk anderhalve week later zijn er 4 kinderen aangekomen. De andere kinderen uit het gezin zijn bij kennissen en familie onder gebracht. De vraag is welke waarde we moeten hechten aan een NOOD-plaating. Alle kinderen die geplaatst zijn hier, zijn uit nood geplaatst. Maar als men spreekt van een noodplaatsing, dan verwacht je ze elk moment op de stoep te hebben staan. De 4 kinderen zijn hier nu een paar dagen en het zijn weer ‘engeltjes’, maar ook weer met een dikke’ B’ ervoor. Maar goed, daar hou ik wel van.
Read More
Apr 26, 2012
Nog 3 maanden en 2 dagen…
Het is 26 april ’12. Sjonge jonge, wat gaat de tijd snel. Ik zal proberen om in het kort te beschrijven waar ik zo al druk mee ben.
Allereerst natuurlijk het werk. Elke maandag is er een overleg met het technisch team van maatschappelijk werksters, psychologen, coördinator en pedagogen. Dit overleg is er om de lijnen uit te zetten voor de komende week, zowel organisatorisch als ieder voor zich en om de casussen van de kinderen te bespreken. Wat zijn de positieve punten en waar liggen de moeilijkheden. Het is goed om zo bij elkaar te zitten en informatie uit te wisselen.
De rest van de week ben ik druk met de financiële administratie van de boerderij. Ik doe dit nu zo’n 2 maanden en het bevalt prima. Ik hou wel van het geregel, organiseren en structureren. Daarbij pak ik nu meer en meer ook de personele administratie op en ga ik leiding geven aan het ondersteunend personeel: kok, klusjes man, tuinman… Al met al een takenpakket wat mij goed bevalt. Tussendoor komen er altijd leuke klusjes binnen drijven; zoals het begeleiden van kinderen naar een activiteit, kappertje spelen, mee gaan naar een feest. Het directe contact met de kinderen is wat minder geworden, maar gelukkig is het er nog wel. Af en toe samen volleyballen, lekker kletsen met de meiden, etc…
Hierbij begeleide ik ook de vrijwilligers hier: Helaas hebben we 13 april afscheid moeten nemen van Jacqueline en Lien. Twee topmeiden, die een plekje hebben veroverd in de harten van de kinderen. Jammer dat ze weg zijn, want ik vond het altijd erg gezellig met hen. Op het werk, maar ook daar buiten: af en toe een pizzaatje eten. Jacq en Lien, jullie zijn toppers!
Buiten het werk om, zijn Silvinho en ik erg druk met het organiseren van de bruiloft. We trouwen op 27 juli voor de burgerlijke stand en 28 juli gaan we Gods zegen vragen over ons huwelijk in de tuin van Sítio Shalom. Wanneer je dus nog geen vakantie hebt geboekt van de zomer: je bent van harte welkom om dit met ons te komen vieren! Maar wat moet er een hoop geregeld worden zeg: Pffff! Toch wel handig in Nederland, dat je een vriendin of zus gewoon bombardeert tot ceremoniemeester… Helaas is dat er hier niet, dus een hoop gedoe. Maar goed, ik mag niet klagen, want het is ook gewoon superleuk natuurlijk!! En het belangrijkste is geregeld: Silvinho heeft zijn pak en ik mijn jurk. Hoewel… het belangrijkste… Mijn documenten!! Deze zijn vertaald en komen ws. overmorgen aan en dan hopen dat het niet nog een heel gezeur is. Dat moet ik nog effe uitzoeken. Ws. moet ik nog naar de federale politie om het één en ander te regelen, maar dat bekijk ik volgende week wel… Dan ook nog de rode loper, de kerkdienst, bloemen, feestlocatie, taart, ringen. Oooeeps, eigenlijk moeten we nog een hele hoop doen…. : (
Maar geen stress, we hebben nog 3 maanden en 2 dagen. Komt goed!!!
Read More
Apr 9, 2012
Nieuwsbrief 9 – April 2012
Het werken met kinderen is geweldig. Het werken met kinderen met problemen is ook geweldig, maar soms… ook vreselijk moeilijk. Veel kinderen hebben (door hun achtergrond) sociaal-emotionele problemen of zelfs gedragsproblemen. Soms zo erg dat ze een gevaar vormen voor hun omgeving.
Wat Jacoline hier verder over schrijft kunt u in de nieuwsbrief lezen.
Download Nieuwsbrief 9 – April 2012 (PDF)
Read More
Feb 29, 2012
Cijfertjes, cijfertjes, cijfertjes…
Eindelijk weer eens een berichtje van mij… Ik moet zeggen dat ik het de laatste 3 weken zo druk heb gehad dat ik geen tijd heb genomen om een stukje te schrijven voor de site!!
Dus nu toch maar effe wat nieuws. Ik heb een ‘extra’ functie gekregen, namelijk de financiële administratie en ik moet zeggen dat het een flinke uitdaging is. Mijn collega die het werk voor heen deed is weggegaan zonder een duidelijke overdracht, dus ik moet veel dingen gewoon ontdekken. Alleen maar cijfertjes, cijfertjes, cijfertjes… Daarbij doen ze veel betalingen met cheques en ook dat is een onbekend terrein voor mij. Maar al doende leert men. Alleen maar cijfertjes, cijfertjes, cijfertjes… Gelukkig krijg ik de nodige hulp om alles op een rijtje te krijgen… Het leuke is nu wel, dat ik een eigen’ kantoortje heb. Ik heb als eerste mijn bureau zo geplaatst dat ik naar buiten kan kijken (tussen het werken en al die cijfertjes door) en kan genieten van het prachtige uitzicht…
Ik draai verder mee in het technisch team, wat erg interessant is en verder heb ik het druk met van alles en nog wat: invalchauffeur, kapper ( er is een tondeuse aangeschaft en ik mag mij op de kinderkoppies uitleven) invallen in de huisjes, bij de bijscholing, inval…. Kortom mijn dagen zijn erg goed gevuld en ik heb het onwijs naar mijn zin.
Verder heeft de Sitío op 1 dag 9 nieuwe bewoners mogen verwelkomen. De hond van één van de kinderen heeft 9 puppys gekregen. Ik was erbij toen ze de jongen kreeg, wat een gaaf gezicht zeg. Dat had ik nog nooit gezien: prachtig!!!
Verder is het natuurlijk carnaval geweest. Ik heb vooral veel tijd thuis doorgebracht, omdat ik niet helemaal fit was en verder Silvinho geholpen met werken. Eén avondje het dorp ingeweest en dat was echt effe gezellig. Op een terrasje gezeten, genoten van de muziek en zelfs me aan een dansje gewaagd. Kortom: heerlijk ontspannen avondje.
Eind van deze week komen mijn ouders langs. 2 weken blijven ze hier bij mij!! Nu kan ik samen met mijn moeder mijn trouwjurk gaan kopen en mijn pa… die gaat gezellig met zijn schoonzoon vissen! Ik kijk er helemaal naar uit…
Read More
Jan 23, 2012
Gelukkig… het is weer droog!!
De maand December en het begin van de maand januari, hebben hier in het teken gestaan van grote regenval. In de staat Minas Gerais (waar ik ook woon) zijn diverse aardverschuivingen ontstaan door de grote regenval. In 53 gemeentes van Minas Gerais is de noodtoestand uitgeroepen. En er zijn diverse slachtoffers en doden gevallen. Meer dan 10.000 mensen zijn geevacuerd, omdat hun woonplek niet veilig meer was. Veel stadjes staan onder water en mensen raken wéér alles kwijt. De mensen zijn dankbaar dat ze in ieder geval nog leven. Het ergste van dit alles is dat het niet over incidentele natuurrampen gaat, maar over de vele regens die er ieder jaar in de regentijd weer zijn! Waar blijven de autoriteiten? Verleden jaar was het ook verschrikkelijk en zijn er veel geld en goederen opgehaald. Maar veel geld dat bestemd was voor de slachtoffers van de regenramp is ´gewverdwenen in de Gemeentekas en uitgegeven aan-wie-weet-wat. Met als gevolg dat er niet fundamenteel wordt geholpen en er ook dit jaar weer diverse slachtoffers zijn gevallen en velen niets meer hebben dan de kleding die ze aan hadden.
Wat merkten wij ervan hier in Pequeri? Gelukkig viel het voor ons allemaal erg mee. Natuurlijk waren er ongemakken, maar gelukkig geen erge ongelukken of vreselijke schade aan over gehouden. Toch wil ik een paar regenproblemen vertellen.
Een boom is omgewaaid en op de electriciteitskabels gevallen, waardoor de Sítio bijna 24 uur zonder stroom heeft gezeten. (een uurtje ofzo, is gewoon normaal, maar zolange tijd is natuurlijk vreselijk balen!)
In de eetzaal stond 2 centimeter blubber, omdat het water onder de deur doorstroomde de eetzaal in.
Diverse stukken land staan onder water.
De aanrijwegen naar Pequeri waren afgesloten. De doorgangsweg naar Bicas kon niet gebruikt worden omdat het water een meter boven de brug stroomde, in plaats van er onder. De zandweg kon niet gebruikt worden omdat er een stuk berg over de weg was gevallen, met bomen e.d. en de andere zandweg was één grote blubberpoel.
Ook de oprijlaan van de Sítio was één grote glibberpartij. De modder stond zo hoog dat je bijna niet met de auto er door kon. Dus werd de combi meer gebruikt. Het ging elke keer als volgt: je neemt een aanloopje, glibbert alle kanten op, zendt een schietgebedje naar boven dat je er veilig doorkomt en als je door de modderpoel heen was, klonk er achter in de bus een diepe zucht van iedereen die blij was, dat we er weer veilig door waren. Te voet was het haast onmogelijk om over het pad te lopen.
2 kantoren stonden compleet onder water, wat de nodige overlast gaf.
Ook het quadra, het voetbalpleintje stond onder 5 cm blubber. De twee NL´se vrijwilligers en wat tieners hebben geprobeerd om het schoon te maken. Wat uitmonde in een groots blubbergevecht, dus ondanks de grote nadelen was er ook een positief gevolg.
Gelukkig kan ik nu vertellen dat het alweer een week droog is en het zonnetje weer volop schijnt. Met zo´n 33 graden is het goed uit te houden en iedereen is blij dat de heftige regenval (hopelijk) voorbij is.
Read More
Jan 3, 2012
‘Spoorloos’
Afgelopen week was woensdag een heel bijzondere dag voor 5 kinderen van de Sítio. Zij gingen namelijk op familiebezoek. Dat is op zich niet heel bijzonder, maar in dit geval dus wel…
Zo’n 9 jaar geleden zijn deze kinderen met hun moeder vertrokken uit het dorp waar zij woonden en zijn alle contacten met de familie verbroken. De moeder is met deze 5 kinderen gaan rondzwerven. Dit was niet goed voor de kinderen en zij zijn in een kindertehuis geplaatst, later overgebracht naar een ander kindertehuis en uiteindelijk op Sítio Shalom geplaatst. Er is altijd contact met moeder gebleven, tot zij 3 jaar geleden overleed. Toen waren deze 5 broertjes en zusjes, alleen op de wereld… Ze wisten wel dat ze vroeger ergens familie hadden, maar hoe en wat…. Dan is 9 jaar erg lang geleden. Op de Sítio zijn de maatschappelijk werksters gedurende 2 jaar bezig geweest om te achterhalen of er nog ergens familie was en… uiteindelijk is er een tante gevonden, die helemaal enthousiast was aan de telefoon.
Vol spanning zijn we afgelopen woensdag op weg gegaan. Na een reis van 6 ½ uur, kwamen we in het dorp aan. De oudste 2 (17 en 15 jaar) begonnen zich weer dingen te herinneren: ‘Kijk, hier woonde die man, die ons altijd koekjes gaf, en o ja, daar is de tunnel!’ We hadden afgesproken bij het plein in het dorp en dan verwacht je: één tante en misschien nog iemand die staat te wachten, maar niets was minder waar. Er hing een welkomstbord en er stonden zeker 20 personen deze kinderen op te wachten. Geweldig!!! Het was net zo’n aflevering van Spoorloos. Ze omhelsden elkaar, er vloeiden tranen, er werd gepraat en gepraat… De tante had babyfotos van hen meegenomen. Voor de jongste 2 (10 jaar) waren dit de eerste foto’s die ze zagen van toen ze klein waren. Voor hen was het wel vreemd, zij werden herkend, maar zij zelf kenden niemand. Voor de oudste 2 was het erg gaaf, zij herkenden mensen en hun grote glimlach is geen enkele seconde van hun gezicht af geweest. En de middelste (12 jaar). Ach, ze was stilletjes aanwezig, genoot van de aandacht, maar kwam toch steeds effe bij mij staan. Ze was emotioneel en leek niet zo goed te weten wat ze met de situatie aanmoest…
De tante was zo enthousiast:
‘Ik heb nooit kunnen dromen dat ik hen ooit nog zou zien. 9 jaar geleden zijn ze uit ons leven verdwenen en ontbrak ieder spoor. Maar God is goed voor ons, we zijn weer bij elkaar…’
Read More
Laatste foto’s