‘Spoorloos’

Afgelopen week was woensdag een heel bijzondere dag voor 5 kinderen van de Sítio. Zij gingen namelijk op familiebezoek. Dat is op zich niet heel bijzonder, maar in dit geval dus  wel…

Zo’n 9 jaar geleden zijn deze kinderen met hun moeder vertrokken uit het dorp waar zij woonden en zijn alle contacten met de familie  verbroken. De moeder is met deze 5 kinderen gaan rondzwerven. Dit was niet goed voor de kinderen en zij zijn in een kindertehuis geplaatst, later overgebracht naar een ander kindertehuis en uiteindelijk op Sítio Shalom geplaatst. Er is altijd contact met moeder gebleven, tot zij 3 jaar geleden overleed. Toen waren deze 5 broertjes en zusjes, alleen op de wereld… Ze wisten wel dat ze vroeger ergens familie hadden, maar hoe en wat…. Dan is 9 jaar erg lang geleden. Op de Sítio zijn de maatschappelijk werksters gedurende  2 jaar bezig geweest om te achterhalen of er  nog ergens familie was en… uiteindelijk is er een tante gevonden, die helemaal enthousiast was aan de telefoon.

Vol spanning zijn we afgelopen woensdag op weg gegaan. Na een reis van 6 ½ uur, kwamen we in het dorp aan. De oudste 2 (17 en 15 jaar) begonnen zich weer dingen te herinneren: ‘Kijk, hier woonde die man, die ons altijd koekjes gaf, en o ja, daar is de tunnel!’ We hadden afgesproken bij het plein in het dorp en dan verwacht je: één tante en misschien nog iemand die staat te wachten, maar niets was minder waar. Er hing een welkomstbord en er stonden zeker 20 personen deze kinderen op te wachten. Geweldig!!! Het was net zo’n aflevering van Spoorloos. Ze omhelsden elkaar, er vloeiden tranen, er werd gepraat en gepraat…  De tante had babyfotos van hen meegenomen. Voor de jongste 2 (10 jaar) waren dit de eerste foto’s die ze zagen van toen ze klein waren. Voor hen was het wel vreemd, zij werden herkend, maar zij zelf kenden niemand. Voor de oudste 2 was het erg gaaf, zij herkenden mensen en hun grote glimlach is geen enkele seconde van hun gezicht af geweest. En de middelste (12 jaar). Ach, ze was stilletjes aanwezig, genoot van de aandacht, maar kwam toch steeds effe bij mij staan. Ze was emotioneel en leek niet zo goed te weten wat ze met de situatie aanmoest…

De tante was zo enthousiast:

‘Ik heb nooit kunnen dromen dat ik hen ooit nog zou zien.  9 jaar geleden zijn ze uit ons leven verdwenen en ontbrak ieder spoor. Maar God is goed voor ons, we zijn weer bij elkaar…’